Finally, a blog is born to recognize my talkative fingers. Sa hindi ko maiwasang dahilan na na-inspire ako sa mga panunulat ni Kwentong Barbero, gamit ng aking mga daliring ubod ng kati sa pag-type, susubukan kong magdaldal hindi lamang para mailabas ko yung mga tagong dikta ng aking mga damaged brain cells hindi lang para maaliw ang mambabasa kundi para maghilom ang mga ito kahit konti tungo sa katinuan. Letseng buhay ketdi. Opo, isang mokong na Ilocanong may kayumangging siko ang nagmamay-ari ng mga daliring ito at sa kasalukuya’y nagpapaka-alila sa mga Tsekwa dito sa Singapura bilang isang IT consultant & developer at hindi bilang isang taga latigo ng mga pinaparusahan.

Hindi pala biro ang gumawa ng entry dito. Kailangan ng oras para makabuo ng isang linya ng mga letrang makabuluhan. As of writing time, eto nanonood ako ng mga walang kakwenta-kwentang palabas sa channel 5 ng local TV habang hinihintay matapos ang sinalang kong labada sa washing machine at matapat sa zero ang timer ng makinang tagatuyo ng mga puting labadang nauna sa de-color. Ang sipag, siet.

Dapat ay namamalengke ako sa araw na ‘to. Naghahanap ako ng dahilan kung ba’t di pa ako bumabangon kanina ng dapat namang sinusuyod ko na ang palengke para makatipid para sa susunod na linggo hanggang naisip kong wala na pala akong moolah para ipamalengke. Bwiset. When will I resign and start earning better? Ano sa tingin mo, Kabayow? (Kabayo ang tawag ko sa amo ko sa opisina. Don’t ask me to elaborate why.) Palibhasa nagsisimula na akong maging asset. Kumbaga sa eroplano eh nakapag-take-off na ako sa runway at pwede nang sumabak sa mga giyera ng opisina. Para na ring mamamatay-tao from a dumb little sheep na tatahimik na lang kung pine-pressure. Akala nyo ha! You’ve just started to be a liability for me in return. Ngarrrr!

Sana sa linggong ito, matapat sa S$1:PhP30 na sa tingin ko eh malabong mangyari. Remittance nga naman. Yung mga may utang sa akin sa Pinas, magbayad na kayooooo! Mabuti at hindi ako kagaya ng mga loan sharks dito sa Singapura at pinapinturahan ko na ang mga dingding, pader at pintuan nyo ng malalaki, namumula at nag-iitimang O$P$. Ang ibig sabihin nito ay Owe Money, Pay Money. Gobyerno karamba!

Ayan, tumunog na ang alarm ng aking labada. A year ago, sa araw ng linggo, labada pa rin ang aking kinukutingting at ngayon ay tila may konting pinagbago: gentle ang aking hands. Nyahahaha! Oo dati, kuskus-balungos at piga ang kelangan para matapos ang ultimate Sunday ordeal. Ngayon, pang-mayaman: walang kuskos, walang piga, walang piga ng kalamansi o chlorox, at higit sa lahat, walang balnaw at sampay. Salamat sa imbentor ng mga makinang ito. Sana buhay pa ang nanay ko para maranasan namang hindi maglaba sa aming poso ng makapaglaro kami ng buong family ng majjhong.

Ikaw, nakapaglaba na ba? Ciao!

(: